Εάν κάποιος δει με προσοχή τον τρόπο που ο σημερινός άνθρωπος διακανονίζει τον βίο του, τις προτεραιότητες που έχει στην ζωή του αλλά και τι άξονα αναφοράς έχουν οι θεσμοί που βρίσκονται στην κοινωνία, θα κατανοήσει εύκολα ότι η κοινωνία πολύ απλά είναι ανεξαρτητοποιημένη από τον ίδιο τον εαυτό της.
Μια κοινωνία αν δεν κομίζει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, άρα και στόχο, τότε είναι καταδικασμένη πολύ απλά να μην κομίσει, εν τέλει, ετερότητα. Δηλαδή, προσωπικότητα. Αυτό που θα ξεχωρίζει την κοινωνία την ελληνική για παράδειγμα από την κοινωνία της Γερμανίας κ.ο.κ. Μια κοινωνία με ιδιαιτερότητα.
Εάν ο ελληνισμός, ο τρόπος του βίου των Ελλήνων δεν έχει καμία διαφορά με τον τρόπο του βίου άλλων εθνών τότε είναι καταδικασμένος να πεθάνει. Είναι καταδικασμένος να ξεχαστεί στην ιστορία και τελικά να γίνει ότι και οι άλλοι είναι.
